Het is nacht. Igor ligt vlakbij me, ergens op de grond. Hij weet het nog niet maar binnenkort krijgt hij zijn welverdiende pensioen.
Het aftellen is begonnen.
Het bedanken is begonnen. Bij iedere stap die ik buiten met je zet bedank ik je voor alle stappen die we samen hebben gezet.
Wat een avonturen hebben wij samen beleefd.
En wat ben ik blij dat je je vrije jaren bij ons mag vieren.

Igor, wil je je opvolger leren me ook zo lief met zijn snuit aan te tikken als ik hem los laat lopen?
Ik kan jou overal mee naartoe nemen en gewoon los laten lopen. Is dat bijzonder of gewoon?
Ik hoop dat hij me net zo gaat laten lachen om zijn koppige poedel zijn als jij doet want dat is precies wat ik zo leuk vind.

Jij bent zo precies in je werk, voorzichtig, misschien zelfs weleens te voorzichtig als dat tenminste mogelijk is. Zal hij dat ook zijn? Of wordt het een banjer?

Jij zult de Wijze Oude Man zijn en hoofdschuddend naar de jonkies kijken, glimlachend, grijnzend en als we met z’n allen uit gaan, trippel jij kwispelstaartend mee.

My For ever Number One.
Voordat ik onze nieuwe vriend introduceer wil ik eerst aandacht voor jou, voor de vele jaren van trouwe dienst.
Maar ook speelkameraad en lieve vriend in huis.
Je houdt me altijd in de gaten. Als ik denk dat je slaapt en ik maak de geringste beweging hoor ik je bewegen, klaar om in actie te komen.
Wat bewonder ik je.
Dankbaar ben ik voor de mensen die honden opleiden zoals jij.

Lieve Igor, een Gelukkig Vrij Nieuw Jaar!